انواع ماژول های EDI

ماژول‌های EDI را می‌توان از سه منظر دسته‌بندی کرد: روش پیاده‌سازی، معماری استقرار و سناریو برنامه. انواع مختلف برای نیازهای یکپارچه سازی سازمانی با اندازه ها و پیچیدگی های مختلف مناسب هستند.

روش های پیاده سازی

ماژول های EDI عمدتاً به دو دسته تقسیم می شوند: EDI سنتی و API مدرن-EDI. EDI سنتی بر قالب‌های پیام استاندارد (مانند EDIFACT و ANSI X12) متکی است و انتقال داده‌ها را از طریق تبادل فایل‌های دسته‌ای تکمیل می‌کند و بر ثبات و استانداردسازی تأکید می‌کند. از سوی دیگر، API{4}}EDI فن‌آوری‌های رابط را ترکیب می‌کند و به تعامل داده‌های واقعی‌تر-از طریق REST یا SOAP دست می‌یابد و آن را برای تجارت الکترونیک و سناریوهای تجارت اینترنتی مناسب‌تر می‌سازد.

معماری استقرار

ماژول‌های EDI را می‌توان به-استقرار در محل، سرویس EDI ابری و انواع ترکیبی تقسیم کرد. استقرارهای در محل معمولاً روی سرورهای داخلی سازمانی نصب می‌شوند و مدیریت کامل داده‌ها را تسهیل می‌کنند. سرویس‌های Cloud EDI توسط پلت‌فرم‌های{5} شخص ثالث ارائه می‌شوند و به شرکت‌ها اجازه می‌دهند تا در صورت تقاضا با هزینه‌های نگهداری کمتر از آنها استفاده کنند. انواع ترکیبی مزایای هر دو را ترکیب می کنند، پردازش داده های حیاتی به صورت محلی و استفاده از خدمات ابری برای همکاری خارجی.

سناریوهای کاربردی

ماژول های EDI را می توان به انواع مختلفی مانند EDI زنجیره تامین، EDI لجستیک و EDI مالی طبقه بندی کرد. EDI زنجیره تامین عمدتا برای هماهنگی سفارش، موجودی و تدارکات استفاده می شود. تدارکات EDI بر تبادل اطلاعات حمل و نقل، تحویل و ردیابی متمرکز است. و EDI مالی برای پردازش خودکار داده های صورتحساب، تسویه حساب و پرداخت استفاده می شود. این انواع با هم سیستم اساسی برای همکاری دیجیتال سازمانی را تشکیل می دهند.