متداول ترین روش در مرحله تشکیل مواد غشایی، روش وارونگی فاز است (NIPS، جداسازی فاز القایی غیر{0}}حلال-). این روش معمولا شامل حل کردن مواد پلیمری (مانند PVDF، PES و غیره) در یک حلال آلی برای ایجاد یک محلول ریخته‌گری است که سپس با اکستروژن یا پوشش تشکیل می‌شود. سپس محلول در یک حمام انعقادی آبی قرار می گیرد تا تحت جداسازی فاز قرار گیرد و در نتیجه یک لایه غشایی با ساختار ریز متخلخل ایجاد می شود. این فرآیند توزیع اندازه منافذ، تخلخل و عملکرد شار اولیه غشا را تعیین می کند.
مرحله تهویه ساختار معمولاً شامل افزودن مواد تشکیل دهنده منافذ یا اصلاح مواد افزودنی برای بهبود خاصیت آب دوستی و ضد رسوب غشاء است. به طور همزمان، با کنترل دمای حمام انعقادی، سرعت تبخیر حلال و فرآیند کشش، می توان استحکام مکانیکی و یکنواختی ساختار منافذ الیاف یا ورق های غشایی را تنظیم کرد. برای غشاهای فیبر توخالی، یک ساختار دو لایه باید به طور همزمان در حین چرخش ایجاد شود تا مقاومت فشار و عملکرد فیلتراسیون بهبود یابد.
مرحله کپسوله سازی ماژول نیاز به بسته بندی و تثبیت الیاف یا ورق های غشایی آماده شده برای تشکیل یک ماژول غشایی کامل دارد. روش‌های متداول شامل گلدان رزین اپوکسی یا کپسوله‌سازی مذاب داغ، تثبیت الیاف غشایی در صفحات انتهایی یا لوله‌های جمع‌آوری آب برای اطمینان از آب‌بندی قابل اعتماد کانال نفوذ است. در نهایت، پس از تمیز کردن، خیساندن و آزمایش عملکرد، ماژول غشایی را می توان به سیستم بیوراکتور غشایی برای دستیابی به جداسازی جامد{3}}مایع پایدار اعمال کرد.